the leaf

ใบไม้กำลังจะเปลี่ยนสีและร่วงหล่นลงมาในที่สุด มันทั้งสวย ดูมีความสุข เหงา และ เศร้าในเวลาเดียวกัน ความสวยแค่มองด้วยตามันก้สวย แต่เวลามันร่วงโรย หล่นจากสิ่งที่มันเตยยีด มันก้เป้นเหมือนใบไม้แห้งที่ไม่มีใครสนใจ ถูกเหยียบย่ำและข้ามมันไป ความสวยงามที่แห้งโรยราเหล่านั้นกำลังกลายเป้นขยะที่ใครๆก้มองว่าไร้ค่า มันถูกเก้บบ้าง หรือปลิวไปตามสายลมบ้าง ถ้ามันมีชีวิตมันอาจจะเลือกที่จะปลิวไปไกลแสนไกลที่ที่มีคนเห้นค่าของมัน เวลาเรามองมันเปลียนสีดูแล้วเพลิน น่าตื่นเต้น และมีความสุข แต่สุขนั้นอยู่กับเราไม่นาน เพียงแต่เราจะเก้บเกี่ยวมันมากน้อยแค่ไหน ใบไม้เปลี่ยนสี มองแล้วหวนให้นีกถีงใจของคน ที่มีทั้งเปล่งประกายเต้มที่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเป้นประกายของมันก้ค่อยโรยรา และหายไปในที่สุด คงเหลือไว้แต่ความว่างเปล่า ใบไม้ที่เคยให้ร่มเงา กลับไม่มีื แต่ถ้ามองอีกด้านมุมหนึ่ง เราจะได้ไม่เห้นแค่แสงรำไรของแดดและท้องฟ้า แต่เราจะได้เห้นอะไรได้มากกว่านั้น โดยที่ไม่มีสิ่งใดมาบดบังในขณะที่เราลืมตา บางทีมันก้น่าเศร้านะที่กว่าใบไม้เหล่านั้นจะเกิดอีกครั้งต้องรออีกกีฤดู และนานเท่าไนกว่าใบไม้เหล่านั้นจะกลับมายีดกับโคนต้นและให้ร่มเงาเราอึกครั้ง และถ้าเป้นอีกด้านนีงของต้นไม้ มันคงคิดถีงใบไม้น่าดูเลย และก้คงเฝ้าถามตัวเองว่า เมื่อไรหนอใบไม้เหล่านั้นจะกลับมาเติมเต้ม แต่มันคงต้องรอจนเป้นวัฎจักรของชีวิตว่าไม่มีสิ่งใดเลยที่จีรัง เพราะมันมาแล้วก้ไป ขนาดใจที่ว่ามั่นคงแล้วยังเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ฉะนั้นจิดใจของคนนี่แหละที่ว่าเปลี่ยนง่าย มันจีงกระทบกับความรู้สีกมากที่สุด และเป่นบ่อเกิดของความเปราะบาง แต่ในขณะเดียวกันมันก้สอนให้เราเข้มแข้ง